filosofie & kunst

kunst gaat voor mij om bezieling, verwondering, spiritualiteit, diepere lagen. 

de meeste kunst vind ik in dat opzicht niet voldoende gelukt (ik kan het werk dan vaak nog wel waarderen om andere redenen). de kunstwerken die overblijven hebben voor mij iets heel bijzonders. omdat t lijkt alsof de kunstenaar zich heeft laten leiden door een inspiratie haast buiten zich/haarzelf. 

stormzee

 2005 ~ 21 x 30 cm ~ gemengde media op papier

in mn werk ben ik -met wisselend resultaat overigens want zo eenvoudig is t allemaal niet- zoekende naar t essentiële, t echte, datgene wat overblijft, als je de verhullende oppervlakte weghaalt. de truttigheid en de mooipoetserij die veel mensen op de werkelijkheid proberen te plakken, daar ben ik allergisch voor. 

bloemen zijn mooi, vinden we bijvoorbeeld collectief. maar bloemen zijn de geslachtsorganen van planten, en geslachtsorganen van dieren en mensen zijn opeens taboe...(zie de commotie rondom robert mapplethorpe). tegelijkertijd vinden veel mensen n `mooi' vrouwenlijf -weliswaar met kop, armen en benen afgehakt!- weer kunst. dit gaat mijn begrip te buiten.

onze (op klassiek-griekse idealen gestoelde) westerse esthetiek roept bij mij weerzin en woede op. de fascinatie met de buitenkant lijkt in onze hele cultuur centraal te staan. daarentegen word ik vaak geraakt door afrikaanse beelden, en door speelse, verwonderende, devotionele/spirituele of kinderlijke afbeeldingen. 

ook word ik geraakt door wat ik `eerlijk' realisme noem. ik bedoel daarmee n weergave van n stukje werkelijkheid, met alle belevingsaspecten, emotionele en spirituele lagen die r aan vast zitten. bij van gogh ervaar ik deze achterliggende lagen, terwijl n foto n plat stukje papier blijft (dat op zich wel aardig kan zijn, daar niet van). wat `het joodse bruidje' van rembrandt voor mij zo bijzonder maakt, zijn de wederzijdse gevoelens van de geportretteerden die in mijn beleving zijn meegeschilderd.

rembrandt, het joodse bruidje

onverwachte materialen, onverwacht toegepast, helpen mij om bij diepere lagen te komen. tijdens t werken laat ik t meeste vanzelf gebeuren, telkens zolang ik n `diepere' stroom voel. in meerdere slagen, waar vaak maanden en regelmatig jaren mee gemoeid zijn, ontstaat zo n werk. 

uiteindelijk zijn wij mensen naar mijn mening te beperkt om ook maar t kleinste stukje werkelijkheid echt te begrijpen. dit zou je t postmoderne onzekerheidsbeginsel kunnen noemen. dat postmoderne zit sterk in mn werk. met dien verstande dat ik teruggrijp op `primitievere' tradities zoals de afrikaanse en de middeleeuwse, om toch dicht bij de bezieling te blijven die mij als kunstenaar zo dierbaar is.

notre dame des anges

2005 ~ 21 x 30 cm ~ stift, potlood, photoshop op papier

~

zie verder bij filosofie 2 en filosofie 3.

als je tot hier gelezen hebt, ben je waarschijnlijk ook geïnteresseerd in mn kunstenaars weblog, over kunst vanuit n persoonlijk en vaak filosofisch perspectief.

terug naar boven